Rozdział 1

-Niall! Obudź się! zaraz nagrywamy kolejny materiał do płyty- powiedział do mnie Paul, stojący nad moim łóżkiem podczas gdy ja smacznie spałem w Torbusie.

-Mhh zaraz. – odpowiedziałem cicho mrucząc oraz przykrywając głowę kołdrą, by znów udać się do tajemniczego snu i lepiej poznać zagubioną brunetkę.

-Wstawaj!- Wrzasnął mi do ucha Paul, automatycznie zrzucając pościel na ziemię.

To już sobie dzisiaj raczej nie pośpię, pomyślałem. No cóż takie jest życie-ciężkie i brutalne.

- Mam prośbę Paulo, mógłbyś mi zrobić małą latte? –Zapytałem korzystając z okazji że nadal był w pobliżu.

Uwielbiałem rozpoczynać dzień filiżanką gorącej kawy. Zawsze pobudzała mnie do pracy, a smak  kofeiny kojąco wpływał na mój organizm.

-Dobrze, ale lepiej dla ciebie jeśli wstaniesz teraz, bo gdy wrócę, a ty będziesz smacznie chrapał inaczej się policzymy- powiedział próbując udawać ‘pana poważnego’, lecz skończyło się to jak zwykle śmiechem.

 -Ahh czy moglibyśmy się zatrzymać choć na chwilę?- zapytałem sącząc kolejny łyk ciepłego napoju.

- Nie sądzę Nialler- odpowiedział  Liam.

- Ale tak szczerze to chyba nie żałujecie?-  dołączył Zayn.

- Czego? Tego że jestem w boysbendzie- odparłem, a po chwili spojrzałem  jeszcze raz na mulata pośpiesznie dodając- Oczywiście nie w jakimś tam boysbendzie, tylko w najlepszym w 37 krajach- One Direction…  Wracając do pytania, odpowiedź brzmi nie. Nigdy w życiu. 

Z nimi czas wesoło mi leci. Ci idioci  zawsze znajdą jakiś powód do śmiechu. Kocham ich. Są dla mnie wszystkim. Nagle gdy dołączyłem do zespołu zyskałem 4 nowych braci.

Myśli o moim dzisiejszym śnie nie dawały mi spokoju. Co ja robiłem w tym domu? Kim była ta dziewczyna? Dlaczego tak strasznie płakała? Pytania mnożyły się z kolejną sekundą rozpatrywania, sprawiając że nie wiedziałem co mam z sobą zrobić. Próbowałem o wszystkim zapomnieć, ale przypominając sobie jej zagubiony wzrok wołający o ‘pomoc’ wszystko wracało.

- O kim tak ciągle myślisz?- wyciągnął mnie z zadumy Harry, gdy reszta towarzystwa jak zwykle grała na playstation. Z ‘salonu’ tzn. części rozrywkowej busa słychać było odgłosy porównywalne do ryku dzikich zwierząt, bądź kibiców Cracovi.

- Nie ważne. – odparłem krótko i zwięźle. Nie chciałem aby Harry przejmował się moim głupim snem.

- Gadaj! Czyżby nasz Nialler się zakochał?- Wypowiedział głośno, specjalnie akcentując ostatnie słowo które w jego ustach brzmiało wręcz komicznie.

- Ha ha ha- zaśmiałem się sarkastycznie- Co to, to nie.- powiedziałem próbując zakończyć temat.

- Fanka? Ellie? Czy może znowu pani Demetria?- Niestety Styles nie dawał za wygraną. Szkoda. Tak strasznie chciałem by się wtedy zamknął, lecz na próżno. Tak to już z nim jest.

- Nic z tych rzeczy bracie.- odparłem.

-Nawet gdybym ci powiedział zapewne wziął byś mnie za wariata i umieścił w izolatce, w zakładzie psychiatrycznym.

Zapanowała chwila ciszy. Wow, czyli jednak pan Styles się poddał? Jednak po paru sekundach ponownie otworzył swoje jakże piękne pełne malinowe usta. Pff.

- Aż tak źle?- zapytał drżącym głosem.

- Gorzej…. Rano śnił mi się sen. Można określić go mianem koszmaru… a zresztą i tak pewnie nie chce ci się słuchać moich wypocin.- powiedziałem łudząc się że odpuści.

- Nie, no co ty. Gadaj dalej. Mamy czas stary.- odpowiedział patrząc mi prosto w oczy.

No cóż, jednak to ja poległem.

- A więc tak, na czym to ja skończyłem- przerwałem by złapać oddech i zabrałem się do opowiadania

„Wchodząc do pokoju ujrzałem wychudzoną dziewczynę.

Dookoła niej rozlegały się fragmenty rozbitego lustra. W połączeniu z ostrym światłem, jeszcze bardziej rażąc mój wzrok.

Dopiero później dostrzegłem że trzymała ona kawałek ostrego szkła zabarwiony krwią. Krwią z jej nadgarstków.

Siedziała skurczona na ziemi zadając sobie kolejne rany w coraz to nowe miejsca.

Spojrzała na mnie ze strachem i nareszcie ujrzałem jej twarz.

Twarz pełną bólu i cierpienia.

Pospiesznym krokiem ruszyłem w jej stronę, gdy nagle…”

- W tym momencie mój sen dobiegł końca.- powiedziałem ze smutkiem.

Harry przyjął grobową minę, zresztą jaki i przez całą moją mowę.

Moment później ocknął się i patrząc na mnie dziwnym wzrokiem wydobywającym się z jego zielonych tęczówek powiedział:

-Okej Niall, miałeś rację. Już dzwonię do psychiatry. Przyjadą po ciebie na sygnale. Twój stan jest krytyczny.-wyparował próbując zmienić atmosferę na luźniejszą, tak  jak z przed rozmowy, lecz na próżno.

-Wiem Harry. Wiem.- Odparłem obejmując rękami kark i przyciągając go do kolan które trzymałem na czarnej skórzanej kanapie pogrążając się w moim beznadziejnym stanie.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Pierwszy rozdział... I jak wrażenia? Podobało się? Mam lichą nadzieje że tak. Podzielcie się ze mną w komentarzach, są dla mnie bardzo ważne ponieważ motywują do pisania kolejnych.

Ps. Nie chciałam urazić kibiców Cracowi. Jeśli nim jesteś to przepraszam.

Wasza @xniallerismine

CZYTASZ=KOMENTUJESZ